Hola!
daar zijn we dan weer....het is wat lastiger geworden om een verhaaltje op het blog te plaatsen, omdat we of onderweg zijn of elders in de rimboe zitten (zonder WiFi). Maar ik zal jullie snel weer op de hoogte brengen.
Zoals eerder verteld zitten we in Puno, volgens de verschillende reisgidsen een stad van twee keer niks. We waren al niet blij toen we dat hadden gezien, omdat we hier best wel een tijdje zitten.
Donderdag hadden we een vrije dag, we zouden eerst lekker uitslapen en om half 1 zouden we elkaar op het plaze de Armas voor de lunch ontmoeten. Maar om 9 uur zaten we allemaal alweer bij het ontbijt haha.
Uitslapen lukt niet echt hier, maar goed we liggen er wel vroeg in steeds...meestal om 9 uur al omdat we kapot zijn. Draai anders nooit zoveel uren in een nacht haha.
Maar goed...ieder voor zich zijn we de stad weer in gegaan...beetje shoppen, lokale markten bezoeken en gewoon wat mensen kijken en ronddwalen. We hebben een lekkere cappuccino gedronken bij de lokale bar, de lekker koffie is schaars hier in Peru. Beetje prut koffie met water aanvullen is hier standaard...kortom niet te zuipen.
Na de gezamenlijke lunch zijn Eric en Martha naar het hoogste punt van de stad gewandeld. Dit was op 4000 meter. De rest deed alsof ze verstandig waren en pakten een taxi. Nou we hebben het geweten, in de krottenwijk moesten we uit de taxi omdat die de helling niet op kwam haha. Remco even duwen, dat viel niet mee op die hoogte! Maar de beloning was mooi, een mooi uitzicht over de stad en het meer!
Terug in de stad heb ik mn medereizigers nog even op taart getrakteerd. Taarten maken dat kunnen ze hier wel! 's Avonds zijn we voor het eerst nog even in de kroeg geweest...maar ook drinken op deze hoogte valt niet mee....maar al met al viel Puno best mee!
Vrijdag en zaterdag
Deze twee dagen zijn we weer de hort op geweest. Eerst al varend naar een of andere toeristische rieteilanden, waar je van alles kreeg te horen en natuurlijk van alles kon kopen. Dit waren dan ook echte figuranten die ook wel in de Efteling zouden passen! Volgens de gids sliepen ze hier nog steeds, maar nu hadden ze wel een zonnecollector en tv'tje haha. Vroeger leefden ze wel op deze rieteilanden dat moet je dan maar in gedachten houden.
Vervolgens zijn we drie uren verder gevaren op het Titicacameer (kon wel uit de Donald Duck komen) naar een ander echt eiland.Het meer is trouwens 15 keer groter dan het meer van Geneve, om jullie een indruk te geven. Op het eiland Amantani gingen we de nacht ook doorbrengen bij lokale bewoners. Iedereen kreeg een papa en een mama. Wij, Eric, Sietske, Martha en ik, kregen een mama. Papa was elders aan het werk en de kinderen waren naar school in Puno. We werden gelijk meegenomen voor de klim naar boven naar het huis. In Peru lopen ze niet zoals bijvoorbeeld in Oostenrijk al zigzaggend naar boven maar gewoon recht naar boven. Onze mama van max 1.50 meter rende bijna de berg op. Dus ja hijgen en puffen weer, dat omhoog klimmen zal we nooit mijn favoriet worden. Mama maakte gelijk een lunch voor ons klaar, met natuurlijk soep en aardappelen en de combinaties en tot slot een kopje thee..waarbij de munttakjes in je water staan. De bewoners van de eilanden lopen allemaal in klederdracht, klinkt wat als Volendam maar dan anders.
Na de lunch gingen we een berg beklimmen voor een mooie zonsondergang....op 4130 meter...dus weer klimmen. Boven hadden we een mooi uitzicht, maar helaas was de zonsondergang niet mooi in verband met bewolking. Maar goed de mooiste hebben we al in de woestijn gehad.
Na de beklimming werden we weer opgehaald door mama, anders konden we het huis niet terug vinden. Er lopen namelijk geen straten, maar smalle paadjes overal tussen door. Tijdens de lunch hadden we al even de keuken bekeken van mama, ze kookt op vuur met potten en pannen (als dit maar goed komt met onze darmen!). Ook ontdekten we een hokje in de keuken vol met cavia's! Aangezien wij niet Spaans spreken en mama haar eigen taal spreekt...was het lastig communiceren. Dus met knikkende knibbels gingen we naar 'huis' om te kijken wat er op het menu stond....pff gelukkig weer soep met aardappelen en rijst met macaroni en aardappelen...ja we eten goed.
Na het diner konden we ons klaar maken voor het grote feest van het eiland....maar we moesten wel in de plaatselijke kledij...de heren een poncho en de dames in tig rokken en goed ingesnoerd...foto's volgen nog!
Met mama vlogen we weer over de smalle paadjes, met zaklamp deze keer, naar het feest. Hier hebben we wat verplicht rondjes gedanst en daarna maar weer naar huis. Het feest was niet echt feest maar ach wel leuk!
Onderweg naar huis hebben we de mooie sterrenhemel even bekeken, zoveel sterren! Prachtig!
Het huis waar we in sliepen was op zich prima, we hadden onze eigen kamers. Natuurlijk is het niet schoon zoals wij dat kennen, dat is even wennen. Maar goed de knop om en gewoon niet overal naar kijken en aankomen zal ik maar zeggen. We hebben allemaal niet zo goed geslapen haha...
Vandaag, zaterdag, zijn we na een ontbijt met pannenkoeken weer vertrokken. De cavia's waren trouwens niet voor de mama zelf maar voor de verkoop! Wij even mazzel!
Met de boot zijn we weer naar een ander eiland vertrokken, hier hebben we nog even rondgekeken en een lekkere lunch op 4000meter gehad met uitzicht op het meer. Op dit eiland lopen ze weer in andere kledij, wel grappig om te vertellen is dat de mannen hier breien! Na de lunch gingen we dan eindelijk weer op weg naar Puno. Dit was nog drie uren varen! Dit kan natuurlijk wel sneller, maar helaas zaten er niet meer pk's op de boot..grrr...toen we in Puno aankwamen waren we ook rap van boord want er kwam rook naar boven...denk dat de huidige pk's het hebben begeven!
We zijn nu allemaal weer fris gedouched, een aantal is al om een cappuccino gegaan. Straks gaan we weer even ergens wat eten en mogelijk nog even in de kroeg kijken. We zijn allemaal fit, op wat hoofdpijn na dan door de hoogte.
Morgen worden we weer vroeg opgehaald voor een busrit van 9 uren..pff wordt nog weer wat. We hebben wel even geregeld dat we niet in een normale openbaar vervoerbus zitten zonder stoppen. We gaan nu met een gids en hebben nog een aantal uitstapjes.Welke weet ik even niet meer, mijn hersenen zijn inmiddels ook in de ruststand. We zullen zien. Morgenavond komen we dan in de Cuzco aan....op 3400 meter geloof ik.
(Misschien ga ik door al die hoogtes straks ook eens sneller rennen!). Dit is de laatste stad die we bezoeken. Eric, Sietske, Remco en Paula hebben een paar dagen 'vrij' voor hun tweedaagse trekking begint. Martha en ik hebben een dag 'vrij'en dan beginnen we aan de vierdaagse trekking. Met allemaal als einddoel Machu Picchu! Daarna vliegen we weer naar Lima, Madrid en Amsterdam...maar zover vooruit wil ik nog niet denken!
Hasta manana!